اشعار ✦ قاصدک

✦ دیباچه

کاش، پروین و فروغ و اخوان می ماندند کاش، نیمای شمالی به جهان عمر هزاری می داشت کاش، سهراب سپهری همه عمرش گل عرفان می چید کاش، در مکتبشان راز نهان می خواندم کاش، اندیشه نازکدلی نیماها، غیرت فارسی ثالث ها، یونجه زار و لب آبی که سپهری رخ زیبای در او می انداخت، زنده چون قامت رعنای سپیداری بود کاش، یک شب سهراب، دستهایم را خوب، می فشرد از سر ذوق اشکهایم را کاش، پر بلدرچینش می زدود از رویم کاش، نیما دلش را می شست کاش، پروین دمی می آمد، یا ببینم در خواب رخ عرفانی او کاش یک شب به مناجات خداوندی او، دل من وا می شد کاش، سهراب عزیز همچو راوی به جهان می روئید

— مهدی کرمی (راوی)